แต่ก่อนนั้น...สายฝนที่หล่นร่วง

เป็นน้ำทิพย์จากแดนสรวงบนฟากฟ้า

รดจากหัวทั่วถึงเท้าเร้าชีวา

ผ่านกายามาเอ่อล้นอยู่ภายใน

มาบัดนี้...สายฝนเก่าเจ้ากลับกลาย

จากหยาดอุ่นชุ่มฉ่ำน้ำสวยใส

กลับเย็นเยียบเสียบแทงให้แคลงใจ

เปลี่ยนแปลงไปสุดยั้งหยั่งคะเน

เสียงฟ้าร้องฟ้องสั่งดั่งสาปแช่ง

เมฆย่อมแปลงเปลี่ยนปลิวพลิ้วหันเห

ฝนเรรวนเพราะตามลมที่รวนเร

น้ำไหลหลากหากหักเหย่อมยากเดา

ภายภาคหน้า...หวังเจ้าเป็นเช่นก่อนกาล

เจ้าหยดน้ำฉ่ำชุ่มดังก่อนเก่า

เจ้าหยาดฝนปนเปรอรักอย่างแผ่วเบา

เจ้าความเศร้าจางหายกับสายลม.............

          เพราะทำได้เพียงฝัน ฝันจึงไม่อาจเป็นจริง

                        พัชร อาชาวงศ์